من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست

 
 بخاک خفته ام سوگند به عشق پاکمان و به به خاطرات گذشته مان و به مقدمترین کلمات که
همانا عشق می باشد سوگند که بعد از تو به دیگری دل نخواهم بست ...
 دستانم گرمی دست دیگری را احساس نخواهد کرد...
 لبانم بر لبان دیگری اجازه بوسه ندارد...
 دیدگانم نگاه هر بیننده ای که نمی پذیرد...
 واما  تا زمانی که لبانم به ثنای روی توست و چشمانم درپی تو اشک ریز است و دستانم
شاخه های گل میخک را به گورستان عشق اهدا کند 
   تنم درجامه سیاه خواهد بود و جز درکنار مزار عشقمان منزلگه دیگری نخواهد داشت!...
 
  آه... عشق با خاک همدم شادم چون تو را دارم.   شاد از جهان در گذرم چون تو را خواهم
داشت... 
  
                        
    به زندگی ... به امید... به وفا داری تو درود می فرستم.
                         
   ولی افسوس که گویا گورستان غم انگیزی در پیش است. 
 
/ 0 نظر / 15 بازدید