هوس تنهائی کرده ام. جای خلوتی می خواهم و صدای او را که دائم بگو ید: "

 

دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم. " و من با صداش در خودم غرق شوم و

 

بغض کنم و آرام گریه کنم تا کلافه شوم . بگویم : " بس است دیگر ، بگو دوستت

 

ندارم. بگو از تو متفرم،  بگو برو گم شو! " و او با بغض بگوید : " دوستت ندارم. از تو

 

متنفرم، برو گو شو ! " و من از شنیدن آنها سبک شوم و بخندم و کیف کنم تا کرخ

 

شوم و دوباره هوس کنم آن صدا از پشت پنجره باز با ناز و خنده سرک بکشد و

 

آهسته بگوید : " هر چه گفتم دروغ بود. دوستت دارم ، دوستت دارم." و من دوباره

 

سنگین بشوم و کیف کنم و فرو بروم و گریه ام بگیرد و دوباره بازی شروع بشود و من

 

التماس اش کنم که بگوید دوستت ندارم و او بگوید : "چون تو می خواهی می گویم

 

دوستت ندارم. بس که عاشق ات هستم می گویم از تو متنفرم تا بخندی. " و بعد

 

بپرسد: " حالا راضی شدی ؟ سبک شدی؟" و من بگویم : "نه، رفتن ات، آمدن ات،

 

خنده ات، گریه ات، آشتی ات، قهرت، عشق ات، نفرت ات، دوری ات، نزدیکی ات،

 

وصال ات، فراقت، صدات، سکوت ات، یادت، فراموشی ات، مهرت، کینه ات، خواندن

 

ات، نخواندن ات و اصلا بودن ات و نبودن ات سنگین است، سنگین است، سنگین

 

است." بگویم :" اتفاق تو از همان اول نباید می افتاد و حالا که افتاده است دیگر نمی

 

توان آن را پاک کرد یا فراموش کرد. اما شاید پاک کنی باشد تا مرا برای همیشه پاک

 

کند."

 

 

(برگرفته از نوشته ی نيلوفر تنها از سايت ترانه ها )

/ 0 نظر / 4 بازدید