ای کاش هیچگاه چشمانم در چشمان پر فروغت خیره نمی گشت و عشق با این اتش سوز

 

ناکش در جانم ریشه نمی کرد ،ای کاش می شد که عشق فراموش شود ولی افسوس که ریشه

 

هایش قطور و نا گسستنی است و همچون میله های زندان قلبم را به اسارت گرفته ای کاش

 

از چشمانم نگاه ملتمسانه ام را می خواندی و می نگریستی که چگونه در انتظارت اشک می

 

ریزد ولی افسوس!

  
نویسنده : ye divoone ; ساعت ۱٠:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ شهریور ،۱۳۸٤